مبـارک بـاد آمـد مـاه روزه

 

مبـــارک بـــاد آمـد مـــاه روزه

رهت خوش باد ای همراه روزه

 

شــدم بر بام تا مه را ببینم

 که بودم من به جان دل خواه روزه

 

نظــر کــردم کلاه از ســر بیفتــاد

 سرم را مست کرد آن شاه روزه

 

رخ چون اطلسش گــر زرد گردد

 بپوشــــد خلعت از دیبـــاه روزه

 

دعاها اندرین مه مستجاب است

 فـــلک ها را  به  درد  آه  روزه


چو یوسف ملک مصر عشق گیرد

ز روزه خـــود شـوند آگــاه روزه

 

  سحوری کم زن ای نطق و خمش کن

کسی کو صبـــر کــــرد در چـاه روزه


مولوی