برگ سبز

     
  

برگ سبز

و  مَـــن عَلُُمنـــی حَــرفــا،  فَقَــــد صَیــرنـی عَبــــــدا

چه شیرین گفتـــه است مولا چه زیبـــا دارد ایـن معنا

 

اگـــر آموختــی ام حـرفــی، کنـــم بندگیــت عمــــری

وگـر کـامل کنی علـمم، چــه ســان جبـران کنــم فـردا؟

 

تو را چون شمع بینم من، که می سوزی و می سازی

نشــانی بـر قلــم دستـــم، بیـــــامـــوزی الفبــــــــا را

 

برایــم همچــو خورشیــدی، و یـا چون ماه و ناهیــدی

کــلامت چــون در و گـوهـــر، نگاهـــت نافــــــذ و گویا

 

گـــرفتــی از نـبـــی الــهام و با قلب پـــر از مهـــــرت

رهانیــــدی مرا از جهـــل، چه در دنیـــا، چه در عقبی

 

سـر و جانم فـــــدای تـــــو، اگرچـــه بی بــها باشـــد

بــــود یک تحفــــه ی ســبـــزی نثـــار گــوهــری والا

اردیبهشت:   88

تقــدیم به شـــما همـکاران خوبـم

روزتان مبــــــــــــــارک

باشاعران (حافظ )

بخــت از دهان دوست نشانم نمی دهــد

دولــــت خبـــــر ز راز نهــانم نمی دهــــد

 از بهــر بوسه ای ز لبش جان همی دهم

اینـــم همی ستــانـد و آنـــم نمــی دهــــد

 مــردم دراین فـــراق و درآن پرده راه نیست

یا هســت و پــرده دار نشـــانم نمی دهـــد

 زلفــش کشیــد باد صبـــا چرخ سفــله بین

کانجــــا مجــــال باد وزانـــــم نمـی دهــــد

 چنـــدان که بر کنـــــار چو پرگار می شــدم

دوران چــو نقطـــه ره به میـــانم نمی دهـــد

 

شــکُـر به صبـــر دست دهـــــد عاقبــت ولی

بـدعهــــدی زمـــانــه زمــانــــم نمـی دهـــــد

 گفتـــم روم به خــواب و ببینـــم جمال دوست

حـافــظ ز آه و نالــــــه امـانـــــــم نمی دهـــــد

قاسمی بیا

دوست مهربان و شاعر خوش سخن ترک زبان دیار خراسان شمالی خانم سوسن قاسم آبادی  شعری نغز و پرمعنی در سوگ همکار عزیزم سرودند که حیف دیدم اینجا نیارم ..

             قاسمی بیا

خدای را که درین کوچه های تنگ زمین

ذلیل لقمه ای نانم مخواه بیش ازین

ذلیل لقمه ای نان که بایدش خوردن

ز خود پرستی و روی و ریا و داغ جبین

ذلیل لقمه نانی که آغشته است

به مهر ورزی دنیا و به خودنمایی دین

هلا که قصه فردای بهتری داری

چرا نمیرسد این عمر به فروردین

مرا دلی ست که جز گریه اش نمی باید

مگر به گریه توان سفتن این غم سنگین

بذار که از غمت امشب چنان بگریم زار

که آتشم بچکد از دیده ی خونین

ز شش جهت ز توام چاره ای نمانده به راه

"قاسمی "بیا و تو درین جا به چار ه ام بنشین 

منو درین سوگ سهیم بدونین عزیزم

                                   سوسن قاسم آبادی

جلوه های شعر فارسی -ا

نیکو دیدم به تناسب ورود به ماه دوم فصل خزان از اولین مضمونی سخن گوئیم که رمز هستی طبیعت است، از ذره تا خورشید، از جماد تا نبات همه و همه به این رمز زنده اند و آن «صبر » است. همان طور که بر شدت زمستان صبر می کنند تا شکوه بهاران را در یابند. و اما گفته ی شاعران در باره ی  این جلوه ی ویژه:

 من عمر خویش را به صبوری گذاشتم

                                عمر دگر بباید تا صبر بر دهد

دقیقی سمرقندی

 

راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی

                              صبر نیک است کسی راکه  توانائی هست

سعدی

 

مرا گویند درمان تو صبر است

                                 دریغا صبر اگر بودی چه بودی

خواجوی کرمانی

 

صبر و ظفر دوستان قدیمند

                                        بر اثر  صبر نوبت ظفر آید

حافظ

 

به صبر، مشکل عالم تمام بگشاید

                           که این کلید به هر قفل راست می آید

صائب

 

گر بی تو یک دو روز صبورم عجب مدار

                             چون شاخ سر بریده ندارم خبر هنوز

مسیح کاشی

 

ای دل از درد، تو بی تابی و من بی طاقت

                    چاره صبر است، که آن هم نه تو داری و نه من

شجاع کاشی

 

می روم یک چند روزی صبر پیدا می کنم

                          یا زیادش می روم یا در دلش جا می کنم

زلالی خوانساری

 

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد

                        آری دهد و لیک به خون جگر دهد

دقیقی سمرقندی

 

تا سرشکم بیشتر شد، صبر من کم می شود

                           راست پنداری زدیده صبر می بارم نه آب

ادیب ترمذی

بوي مهر